Εργαζόμουν σε μία αποθήκη ηλεκτρονικών ειδών, έξω από τον Κορωπί. Δώδεκα ώρες την ημέρα να συσκευάζω κουτιά, να κολλάω ετικέτες, να μετράω κοντέινερ. Τα χέρια μου είχαν γίνει σαν ρομπότ. Η πλάτη μου θυμόταν πότε ήταν νέα. Δεν λέω ότι παραπονιέμαι – το μεροκάματο ήταν σταθερό. Αλλά υπήρχε μία εβδομάδα, μετά τις γιορτές, που η δουλειά είχε πέσει. Οι προϊστάμενοι μας έκοβαν ώρες. Εγώ βρέθηκα με ένα ρεπό αναπάντεχο, Τετάρτη μεσημέρι, χωρίς κανέναν γύρω.
Η γυναίκα μου ήταν στη δουλειά. Τα παιδιά στο σχολείο. Το σπίτι άδειο, ήσυχο, λίγο τρομακτικό στην ησυχία του. Κάθισα στον καναπέ, άνοιξα την τηλεόραση, αλλά δεν πατούσε κανένα κανάλι. Ουσιαστικά κοιτούσα το ταβάνι. Έπρεπε να περάσουν πέντε ώρες μέχρι να γυρίσει κανείς. Τότε θυμήθηκα ότι ένας παλιός συμμαθητής, ο Στέλιος, είχε ανεβάσει μία φωτογραφία με μία οθόνη γεμάτη φρουτάκια, γράφοντας “η τύχη έχει πλάκα όταν δεν την πιέζεις”. Είχα γελάσει τότε. Τώρα, από βαρεμάρα, του έστειλα μήνυμα. “Πού παίζεις εσύ αυτά;” Μου απάντησε αμέσως: Vavada. Δεν το σκέφτηκα πολύ.
Μπήκα από το κινητό. Η εγγραφή πήρε δύο λεπτά. Έβαλα 25 ευρώ. Αυτό ήταν το όριο που είχα βάλει στο μυαλό μου. Μία φορά τόσα, όπως πας σινεμά με την οικογένεια. Ακόμα κι αν τα έχανα, δεν θα το καταλάβαινε κανείς. Η αρχή ήταν περίεργη. Διάλεξα ένα slot με δεινόσαυρους, πολύχρωμο, φωνές. Σε πέντε γύρους είχα πάει από 25 σε 13. “Ορίστε”, είπα, “δεν είναι για μένα”. Αλλά δεν έκλεισα. Κάτι με κράτησε. Μία περιέργεια. Μία αίσθηση ότι αν βιαστώ, θα χάσω την ουσία.
Άλλαξα παιχνίδι. Βρήκα μία ρουλέτα, κλασική, ευρωπαϊκή, χωρίς ζωντανό ντίλερ. Μόνο έναν τροχό και ένα πλασματικό χέρι. Ησυχία. Πόνταρα 2 ευρώ στο μαύρο. Μαύρο. Έφτασα στα 15. Πόνταρα 2 στο ζυγό. Ζυγός. Έφτασα στα 17. Αυτή η απλότητα με ηρέμησε. Σταμάτησα να σκέφτομαι την αποθήκη, τις ετικέτες, τα κουτιά. Σκεφτόμουν μόνο το επόμενο ριπή. Ήταν μία μορφή διαλογισμού, πίστεψέ με.
Σε μισή ώρα, χωρίς καμία φανταχτερή στρατηγική, είχα φτάσει στα 47 ευρώ. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα μία μικρή ζάλη. Όχι από ενθουσιασμό. Από φόβο ότι θα τα χάσω αν δεν προσέξω. Έκανα εξαγωγή 20 ευρώ. Ναι, τα 20. Τα υπόλοιπα 27 έμειναν μέσα. Χαμογέλασα. Είχα ήδη πάρει πίσω σχεδόν όλο το αρχικό ποντάρισμα. Ότι κι αν γινόταν μετά, ήμουν ήδη νικητής.
Και τότε έγινε κάτι που δεν περίμενα. Χωρίς να αλλάξω παιχνίδι, χωρίς να μεγαλώσω τα πονταρίσματα, έμεινα στη ρουλέτα. Πόνταρα 1 ευρώ στο 8. Έχασα. 1 ευρώ στο 12. Έχασα. 1 ευρώ ξανά, τυχαίο νούμερο. Έχασα. Ο λογαριασμός μου έπεσε στα 24. “Στάσου”, είπα, “μην πας πίσω”. Αντί να θυμώσω, σηκώθηκα, ήπια νερό, κοίταξα έξω. Ξανά στην οθόνη. Αυτή τη φορά πόνταρα 1 ευρώ στο μισό τραπέζι, low numbers (1-18). Κέρδισα. 26. Πάλι low. Κέρδισα. 29. Μία μικρή ανάσα. Δεν ήθελα να γίνω άπληστος. Σταμάτησα εκείνη τη στιγμή. Πάτησα εξαγωγή άλλα 15 ευρώ. Σύνολο βγάλματος 35 ευρώ. Μέσα είχαν μείνει 14.
Εκείνη την Τετάρτη το απόγευμα, όταν γύρισε η γυναίκα μου, της είπα ότι βρήκα ένα φτηνοπωλείο online και πήρα δύο ζευγάρια κάλτσες για τα παιδιά. Δεν είπα ψέματα – όντως αγόρασα κάλτσες. Από τα κέρδη. Την επόμενη μέρα, στη δουλειά, ήμουν πιο ήρεμος. Ο προϊστάμενος με ρώτησε “γιατί χαμογελάς;”. Του είπα “καλό ρεπό”. Μου είπε “κάτσε διάβασε μήπως σου δώσουμε άλλο”. Δεν το πίστευα. Από μία βαρεμάρα σε μία Τετάρτη, είχα καταφέρει να κερδίσω κάτι παραπάνω από λεφτά: είχα κερδίσει μία ανάσα.
Τις επόμενες δύο εβδομάδες, μπήκα ξανά στο Vavada άλλες τρεις φορές. Πάντα με το ίδιο σκεπτικό. Πάνω από 25 ευρώ δεν έβαζα ποτέ. Τη μία φορά έχασα τα πάντα σε δέκα λεπτά. Γέλασα. Την άλλη κέρδισα 43 ευρώ και έβγαλα αμέσως τα 35. Την τρίτη είχα μία ισοπαλία, ούτε κέρδος, ούτε ήττα. Δεν με ένοιαζε. Γιατί είχα καταλάβει κάτι: το καλύτερο παιχνίδι δεν είναι όταν κερδίζεις. Είναι όταν σταματάς στην ώρα σου.
Δεν έγινα πλούσιος. Δεν άλλαξα αυτοκίνητο. Αλλά με εκείνα τα χρήματα που μάζεψα εκείνη την πρώτη εβδομάδα, πήρα τα παιδιά μου για παγωτό τρεις φορές. Και κάθε φορά που έβγαζα το πορτοφόλι, δεν σκεφτόμουν “από πού να κόψω”. Σκεφτόμουν “ευχαριστώ, τύχη”. Αυτή η ευγνωμοσύνη, έστω και μικρή, μετράει περισσότερο από χιλιάδες ευρώ σε μία τράπεζα.
Εξακολουθώ να δουλεύω στην αποθήκη. Εξακολουθώ να συσκευάζω κουτιά. Αλλά κάθε Τετάρτη που έχει ρεπό, ανοίγω το Vavada σαν να ανοίγω ένα βιβλίο. Δεν ξέρω τι θα διαβάσω. Άλλοτε χαρούμενο τέλος, άλλοτε όχι. Αλλά πάντα, όταν τελειώνει, κλείνω τη σελίδα και γυρίζω πίσω. Χωρίς εμμονή. Χωρίς απογοήτευση. Μόνο μία μικρή ιστορία που αξίζει να ειπωθεί. Και αυτή την ιστορία, σήμερα, την είπα σε εσένα.
.
